petak 13. novembar u 20 časova

Otvaranje izložbe slika Nadežde Petrović u galeriji u Foaje u Centru za kulturu i turizam Mladenovac

 

https://youtu.be/OwAG2z8txIw

O Nadeždi Petrović

Rođena u Čačku 1873, umrla u Valjevu 1915. Od 1884. sa porodicom preseljava se u Beograd. Višu žensku školu završila je u Beogradu 1891. Sledeće, 1892, polaže ispit za nastavnicu crtanja u srednjim školama. Od 1898.god. počinje školovanje u Minhenu u ateljeu Slovenca Antona Ažbea. Već 1900. imala je prvu samostalnu izložbu u Beogradu. 1901. započinje rad u ateljeu Julijusa Ekstera u Minhenu. Od 1904. angažuje se u domovini oko Prve jugoslovenske umetničke izložbe, osnivanja Lade i Prve jugoslovenske umetničke kolonije. Do 1912. izlaže na mnogobrojnim izložbama: Izložba Lade; Izložba jugoslovenske kolonije 1907; Izložba srpskog umetničkog udruženja 1908; Druga samostalna izložba u LJubljani 1910; iste godine u Parizu na Jesenjem salonu i u Zagrebu u okviru grupe Medulić; naredne 1911.god. izlaže u srpskom paviljonu na Međunarodnoj izložbi u Rimu, na Salonu internacionalne unije i Jesenjem salonu u Parizu. U Beogradu 1912.god. otvara slikarsku školu i učestvuje na četvrtoj jugoslovenskoj izložbi. U prvom balkanskom ratu učestvuje kao dobrovoljna bolničarka na frontu. Sa srpskom vojskom je ponovo 1913. i 1914.god. Umrla je u Valjevu, od tifusa, gde je bila na dužnosti dobrovoljne bolničarke.

Nadežda Petrović je najznačajniji srpski slikar s početka veka. Iako je tematski ostala verna nacionalnom, stilski se potpuno okrenula savremenim tokovima evropske umetnosti. U odnosu na ostale naše umetnike išla je znatno ispred svog vremena – sigurno da je i to jedan od razloga što od svojih savremenika nije bila dobro shvaćena, a u jednoj tradicionalno patrijarhalnoj srpskoj sredini.

Nadežda je bila u stanju da sve prikaže bojama: širokim gestualnim potezom četke; jakim bojama i izuzetno jasnim i zvonkim kolorističkim odnosima svetlih i tamnih partija, bez međutonova; gustim pastuoznim namazima, nekada skoro reljefastim; sa bojenim akcentima na licima, nošnji, krošnjama i stablima drveća, na uzburkanom nebu;

Proučavaoci njenog dela podelili su njeno stvaralaštvo u 4 perioda i to:

I Minhenski period (1898 – 1903)

Prvi minhenski period – Ažbeov atelje (Bavarac, kopije)

Drugi menhenski period – atelje Juliusa Ekstera (Bavarac sa šeširom, Vodenica, Iberze, Borova šuma, Jelova šuma, Akt s leđa, pejzaži)

II Srbijanski period (1903 – 1910)

Prvi srbijanski period – posle 1903 (Stablo u šumi, Resnik -više studija, Staro groblje, Žetva, Domaćin, Devojče iz Sićeva, Sićevo -više studija, Guslar, Kaluđer)

Drugi srbijanski period – posle Italije 1907 (Dereglije na Savi, Žena sa suncobranom, Anđa, Staro beogradsko groblje)

III Pariski period (1910 – 1912)

(Most na Seni, Kej na Seni, Kraljević Marko i Miloš Obilić, Bulonjska šuma, More, Plaža u Bretanji, Notr Dam)

IV Ratni period (1912 – 1915)

(Čaršija, Stari šedrvan u Prizrenu, Prizren, Gračanica -nekoliko studija, Kosovski božuri -nekoliko studija, Dušanov most, Vezirov most, Ruševine, Valjevska bolnica)

Stilski Nadeždino slikarstvo uglavnom pripada ekspresionizmu, mada se u pojedinim periodima na njenim slikama mogu prepoznati i druga stilska opredeljenja kao što su impresionizam, simbolizam i fovizam.

 

Ostavite komentar